Nog nooit in m’n leven deed ik een retraite, maar toen opeens was die daar: de dansretraite. Ik wist dat ik daar moest zijn.
Deze drie dagen vlogen voorbij en tegelijkertijd leken ze wel een week te duren. We dansten met elkaar en soms danste de muziek ons. Ik ontmoette nieuwe mensen, zag oude bekenden en leerde de zusters uit het klooster kennen. Dagen van elkaar zien, horen, verbinding voelen, aanmoedigen, verrassen, lachen en huilen. Dagen in het hier en nu, van samen, aandacht en genieten van de schijnbaar kleine dingen. Die dingen die ertoe doen, dingen waardoor ik oplaad.
De dance-scan van JanPieter gaf me een ander inkijkje in m’n ziel waardoor er een shift kon plaatsvinden. Het zal na de retraite nog wel helderder worden, dat heeft nog wat tijd nodig, maar dat ik ben waar ik moet zijn is wel duidelijk. Een grote dankjewel aan JanPieter van Lieshout en Karin Sorbi voor deze prachtige dagen.

I used to think strength meant going it alone. I’ve since learned otherwise.
The recent Dance Retreat I attended in July (2025) at the Monastery of ‘Zusters van Denekamp’ was led by JanPieter van Lieshout and Karin Sorbi. After three full days of deep reflection and exploration, we closed with a beautiful moment of unity. We hurt in relationships. It might be at work, or at home …. and we heal in relationships, too.
Through witnessing each other’s stories, practicing empathy, and making each other feel heard and feel seen.
A few years ago, Max Storm, whom I consider one of my life mentors, shared this wisdom with me: “Surround yourself with people who know how to appreciate you.” I took his advice to heart. Over the past few years, while I’ve continued to value diverse perspectives and thought-provoking conversations, I’ve also made a conscious effort to surround myself with those who truly appreciate me. And oh, how healing that has been. They give me courage. I feel more whole, and braver, every day. So whenever this reaches you, I hope you, too, are surrounded by people who know how to appreciate you. To hold your hand. Because you don’t have to walk through life alone. And may you keep walking out there with your open-hearted presence that makes others feel seen and appreciated. At work, and at home. The world needs that. The world needs you.
With deep gratitude to JanPieter van Lieshout and Karin Sorbi. Your warmth and love helped us find each other. Thank you.

Zo af en toe ontmoet je mensen of zijn er ervaringen waarbij je voelt: ‘Dit had zo moeten zijn’.
Zo ook in juli jl., waar ik ‘per toeval’ op een allerlaatste moment met meer dan 30 andere deelnemers een hemels Zomer Dansretraite-driedaagse in het Franciscushuis, het klooster in Denekamp, beleefde. De dagen werden begeleid onder de bezielde vleugels van Dansmeester JanPieter van Lieshout en de dansende kracht en zachte aanrakingen van Karin Sorbi - met wiens aanwezigheid de spirituele ziel van Paul de Blot SJ ook aanwezig was. En last but zeker not least waren er de aanwezigheid en bedding van vijf Indonesische zusters van hetzelfde klooster.
Door de bekwaamheid van Jan Pieter en zijn bezielde dance-scan, maar vooral ook de (h)erkenning in hem, werd ik eraan herinnerd dat mijn Ziel Dans Is. Ik was al eens ingewijd in dit veld, en sprak ook de woorden uit naar de Dansmeester, over het zijn van leerling en leermeester tegelijkertijd. Toch voelde voor mij dit weekend als een symbolische initiatie in de orde van de sacrale dansen, waarvan ik al heel jong wist dat mijn ziel er thuishoorde, maar ik nog een weg had te gaan in het veiligstellen van en verbinden met mijn eigen lichaam, hart en hoofd. En met die initiatie leek er juist ook iets anders in te dalen. ‘Ik heb geloof ik de overkant bereikt’, zei ik tegen één van de mooie vrouwen die daar ook was. Dat ik na ruim twintig jaar door de mist ploeterend - om mijn overlevingsmechanismen, trauma’s en verstrikkingen, verliezen, negatieve overtuigingen en ervaringen te kunnen integreren en veiligheid, eigenwaarde en grenzen terug te kunnen vinden - thuis in mezelf ben aangekomen. Daarmee bedoel ik niet dat ik mijn bestemming heb bereikt, maar dat het nu pas begint: het instappen in het on-gedissocieerde, echte verbonden leven.
Mijn Ziel zal verder gaan met dansen, en datgene wat ik heb te doen is vanuit verbinding haar te volgen. Of zoals Jan Pieter ons zo mooi zei: ‘Laat de dans jou dansen, in plaats van dat jij de dans leidt’. Dat zal ik doen, en waarbij ik alles wat ik in de afgelopen jaren heb mogen ontvangen heel graag door wil geven aan de ander. Want daar, juist in de aardse verbondenheid, in de veiligheid met jezelf en met elkaar, het kunnen geven en nemen, ontstaat balans, en ontstaat ‘n vleugje hemel.
NB Inspiratiebron van dit schrijfsel is behalve de retraite ook het boek met de gelijknamige titel ‘n vleugje hemel van Karin Sorbi, waarin zij de vele inspirerende levenslessen van Paul de Blot SJ, de in 2019 overleden hoogleraar Business Spiritualiteit aan Nyenrode Business Universiteit en jezuïet, vanuit haar hart heeft opgetekend en gedeeld.